donderdag 25 december 2008

Een bewogen week

Het begon allemaal op een vrijdagochtend. Diederik vertrok naar de unief. In België nam mijn grootmoeder van 86 jaar intussen plaats achter een computer en startte Skype op. Voor het eerst sinds eind september kletsten we nog eens bij. 'Dat ik u zie, ja, dat begrijp ik nog, maar dat gij mij ook kunt zien, daar kan ik met mijn hoofd niet bij... En zijt ge al naar die grote kerstboom gaan kijken?' Meteen daarna begon het te sneeuwen. Kleine dwarrelende vlokjes werden al snel een chaotisch vlokkengordijn en Diederik belde me met de boodschap dat er op Long Island een sneeuwstorm op komst was. We hadden die avond een Riskavond gepland met Diederik zijn Zwitserse collega en diens Amerikaanse scharrel. Wat duiding kan hier geen kwaad: de Zwitser -door ons steevast 'den Broenni' genoemd omdat zijn familienaam Broennimann is- is ongeveer een week voor ons in New York gearriveerd, nadat hij met zijn vriendin een rondreis maakte door het Westen van de VS. Ook Juan, een Colombiaanse bioloog, was in New York aangekomen, en met hulp van hun professor zocht en vond dit duo een woonst in de buurt van de unief. De twee beseften die eerste week blijkbaar nog niet goed dat ze in het hartje van Suburbia beland waren en dat daar niets, maar dan ook niets te beleven valt. Ze vervelen zich dan ook te pletter. Den Broenni heeft zelfs eens een hele nacht op chatsites gezeten om sociaal contact te zoeken. Op een dag heeft hij tijdens zijn rookpauze op het werk een all American Girl, Lauren, geboren en getogen op Long Island, leren kennen en sindsdien zijn de twee onafscheidelijk.
Met dit tweetal gingen we dus Risken (Juan was voor de kerstdagen al naar Colombia vertrokken). Schuifelend door de intussen tien centimeter dikke laag sneeuw, begaf ik me naar het treinstation. In Stony Brook aangekomen was de kleur van onze auto - nochtans een vrij opvallend fluoblauw - onzichtbaar geworden. We gleden naar het huis van den Broenni en hadden een grappige avond.

Lauren kondigde aan dat ze een geschenkbon had om wijn te gaan proeven in één van de wijnboerderijen op Long Island. De bon moest gebruikt worden voor het einde van het jaar, dus de volgende dag togen we richting een wijngaard op de North Fork, koffie en bagels werden al rijdend verorberd. Het wijnproeven was leerrijk. De dame die tekst en uitleg gaf, heette Beverly. We ontdekten dat ze tijdens de week full time lesgeeft in Queens en op vrijdagavond, zaterdag en zondag in de wijnproeverij werkt - 'mijn zoon studeert voor dokter'... De wijnen waren lekker en we gingen dan ook over tot een bescheiden aankoop. Volgens kenners is Syrah toch een goeie druif, dus geen bescheten komisses. Van al dat proeven hadden we natuurlijk honger en dus laveerde Lauren ons naar een 'Diner'. Dat is een echt Amerikaans fenomeen, hoewel bijna alle diners door Grieken worden uitgebaat. Het is een soort restaurant waar je op gelijk welk uur van de dag gelijk welk gerecht kan bestellen. Je kan er 's avonds ontbijten en 's morgens een burger-frieten eten. De keuze aan gerechten is er gigantisch. Maar wat ons vooral aanspreekt is het magnifieke decor van de meeste diners. Ze zijn opgetrokken uit blinkend staal, verlicht met neon en binnen zijn ze zo retro als wat. Je kan aan de bar zitten op van die krukken met rode nepleren zittingen of je kiest voor een soort treinachtige coupé. Daar heb je een eigen mini-jukebox ter beschikking. Aangezien de porties weer gigantisch waren, kregen we een doggybag mee naar huis. Een gebuik dat wij in het begin eerder schaamtelijk vonden, maar waar we intussen fan van zijn. Na het dineravontuur gleden we in onze eigen slee terug naar Queens. Onderweg spotten we de nummerplaat LUVMYWRK ...
Enkele foto's van het sneeuwweekend zijn hier te bewonderen.

Op maandag de Brooklynse buurt Park Slope verkend. Daarover geen bijzonderheden te melden.

Op dinsdag besloten we Central Park eens met een bezoekje te vereren. De sneeuw bedekte alles met een onschuldige laag en de vogeltjes en eekhoorns hadden een fotogenieke witte achtergrond. Buiten enkele demonstrerende Sikh, waren er geen noemenswaardige incidenten. Een verrassing was het wel toen we het Nature Center binnenstapten en bij de kerstman op audiëntie mochten. Ik heb heel goed gekeken en zijn baard was wel degelijk écht! Check it out!
Omdat de kou door onze kleren begon te kruipen, vluchtten we 'ons' museum binnen. 't Was er weer een overaanbod van allerlei zotte schilders en kunstenaars. Op den duur word je immuun voor al die bekende namen. O, weer een Picasso, en daar hangen er een paar Monets, Manets en een Van Goghje... Gelukkig kunnen we hier vaak terugkomen voor telkens korte bezoekjes van een paar uren.
Die grote kerstboom in het centrum van Manhattan waar mijn meme van sprak, moesten we toch ook eens gaan spotten, voor het te laat was. Maar ach, een grote kerstboom is ook maar een kerstboom. En waar er in België tientallen drankstalletjes zouden staan, blijft het hier bedroevend leeg. Alcohol mag hier dan ook niet op straat geconsumeerd worden. Drinkers moeten hun toevlucht zoeken tot de stigmatiserende bruine papieren zak.

Woensdag. Pijpenstelen. Onze rit naar de supermarkt werd halverwege gestaakt door een slobberend geluid aan de auto: platte band. Aarzelend de krik en 't reservewiel uitgehaald. Met de verbale hulp van voorbijgangers de auto opgekrikt en het wiel eraf gehaald. Het reservewiel bleek niet te passen. We vervloekten Danni van Hillside Autoplaza en hobbelden naar een bandencentrale om de hoek: weeral een krakske in ons budget. Met splinternieuwe achterbanden alsnog naar de supermarkt gereden. In 't passeren een goeie liquorstore ontdekt, in de supermarkt wordt namelijk geen wijn of sterke drank verkocht. Thuisgekomen de hapjes voor kerstavond bereid. Tijdens het hapjeseten en bubbelsdrinken met het thuisfront geskypet. Daarna te voet naar het cinemaatje in Kew Gardens om naar 'Milk' te gaan kijken. Bij het binnenkomen van de cinema werden we verwelkomd door een alweer schitterend retrodecor en de geur van verse popcorn. 'Milk' gaat over Harvey Milk, de eerste openlijk homofiele schepen van San Fransisco, en de geschiedenis van de gay rights movement in de States. Een interessante en goeie film. Daarna in de plaatselijke bar ontmoetten we Mario, een openlijk homofiele, ladderzatte inwoner van Queens, die Diederik de hele tijd kusjes op zijn hand gaf en ons op het hart drukte dat we goed voor elkaar moesten zorgen in New York City. De barman belde een taxi en Mario werd vriendelijk verzocht het pand te verlaten.

En zo werd het kerstdag in New York...

woensdag 17 december 2008

dinsdag 16 december 2008

Dakloos in New York

Ook voor de wereldblog van het schitterende MO* magazine schrijf ik soms eens iets. Ik was van plan om de teksten ook hier te posten, maar blijkbaar aanvaardt dit blogprogramma geen copy-paste uit een Word-document. Met z'n allen naar de MO-blog surfen is dus de boodschap :-)


dinsdag 9 december 2008

Canstruction!


Voedselinzamelingen zijn over het algemeen behoorlijk oninspirerend, maar sinds enkele jaren probeert de Society for Design Administration het op een originele manier. Ze dagen artiesten uit om met duizenden blikken in twaalf uren een zo imposant mogelijk kunstwerk op te bouwen. De dag na de opbouw wordt er een winnaar gekozen en worden de kunstwerken tentoongesteld. Na de tentoonstelling worden alle blikken geschonken aan liefdadigheidsorganistaties. Het project, genaamd Canstruction loopt in verschillende steden in Amerika en dus ook in New York. Bedrijven sponsoren het project door blikken te schenken aan de artiesten en ook de bezoekers aan de tentoonstelling mogen blikken doneren. Gisteren was het de laatste dag van Canstruction, dus ik trok naar het Financial Center in het hartje van het Financial District. Het is een gigantisch sjiek gebouw met dure winkels, restaurants, kantoorgebouwen en vergaderzalen. Er liepen heel wat mantelpakjes en kostuums rond. Deze locatie werd ook bewust gekozen zei de man-aan-de-deur. De (rijke) mensen die voorbijwandelen worden nieuwsgierig naar de kunstwerken en worden zich tijdens het bezoek bewust van het doel erachter. Het hele opzet is natuurlijk ook een veel grotere aandachtstrekker dan een doorsnee liefdadigheidsproject.

Op weg naar het financial center ben ik langs Ground Zero gepasseerd, dat eigenlijk niet meer is dan een gigantische bouwput, maar als je natuurlijk weet dat daar de grootste torens van de stad stonden en als je dan terugdenkt aan de beelden van die aanslagen, is het toch wel bijzonder om daar te staan. Na de tentoonstelling ben ik de financiële wijk eens doorgestruind en tenslotte in Battery Park beland. Overal heb ik kiekjes genomen.

Ik kan jullie intussen ook vertellen dat het hier steenkoud geworden is en dat het kwik nauwelijks nog boven de nul graden uitkomt de laatste week. Een nieuwe trend (ik weet niet of die al naar België overgewaaid is) zijn de oormutsjes. Ik heb ze nog niet, maar ze zijn wel grappig en lijken me ook wel handig... O, jee, straks heb ik ze ook... hihi.

vrijdag 5 december 2008

fun in de Bowery Poetry Club

We hadden goesting om op café te gaan en hadden op internet gezien dat er enkele groepjes kwamen optreden in de Bowery Poetry Club. Er stond ook bij dat er een Raffle was. Dankzij wikipedia kwamen we te weten dat dit woord tombola betekent.
De sfeer in het café was super. We voelden ons een keer niet 'underdressed' en de artists liepen na hun optreden gewoon rond in het café en hielpen met de bar en de raffle. Uiteindelijk vroeg ik me zelfs af of er iemand in het café géén artist was...
Een meisje deelde genummerde rafflebonnetjes uit. De gast naast me aan de toog vroeg zich af waarvoor die dienden en ik zei hem dat dat voor de Raffle was. Hij antwoordde: "What? A waffle?" Bleek dat het een Fransman was die net als ons het woord raffle niet kende. Tombola verstond hij dan weer wel. We wonnen 'a couple of movies we don't wanna watch', een doosje snoepjes en een doos popcorn -zelf te poppen in de microgolfoven- dat we uiteindelijk aan een gelukkige hebben weggegeven bij gebrek aan zo'n oven. Nadat we hem verzekerd hadden dat het zeker geen bom was (jeeezes), bleek hij zeer enthousiast en dankbaar.
Volgende week staat de burlesque comedyshow 'Skits'n'tits' op het programma... We zijn zéér benieuwd...

dinsdag 2 december 2008

Brooklyn Bridge and Heights

Een supermooie wandeling: vanaf de City Hall in Manhattan, over de Brooklyn Bridge, vandaar naar Brooklyn Heights. Enkele straatjes doorslenteren in deze zeer rijke, en dus wreed schone buurt om uit te komen op de promenade aan het water. Het financial district bewonderen dat je vanaf daar schitterend kan zien liggen als een eilandje wolkenkrabbers. Daarna de shopjes checken langs atlantic avenue.
Zalig!

donderdag 27 november 2008

On the road: New York - South Carolina

We besloten om Thanksgiving te gaan vieren in South Carolina, waar we welkom waren bij vrienden van Diederik z'n ouders. De heenweg deden we in twee delen, met een tussenstop van één dag in Chincoteague, Virginia.

On the road:

- afgelegde afstand (enkele reis): 1392 km
- doorkruiste staten: New Jersey, Pennsylvania, Delaware, Maryland, Virginia, North Carolina, South Carolina
- contact met de politie: één keer (voor 'speeding'... we reden 30 waar je 25 mocht in het dorpje Chincoteague. We zijn er gelukkig vanaf gekomen met een waarschuwing).
- tanken: hoe zuidelijker, hoe goedkoper.
- we hebben vele 'dorpjes' gezien die bestaan uit houten barakken en stacaravans, met een grote pick up truck voor de deur.
- Philadelphia en Washington voorbijgezoefd, en al goesting om daar eens te gaan toeristen
- de geschiftste brug ever overgereden (de Chesapeake Bay Bridge Tunnel)

Tussenstop in Chincoteague:

Pro's:

- het schitterende natuurreservaat 'Chincoteague National Wildlife Refuge':
  • de duizenden sneeuwganzen die er samenkomen om te overwinteren.
  • het hert dat 's ochtends over het bevroren meer rende.
  • de vele grote en kleine vogels.
  • de wilde paarden die vredig grazen langs de moerassen.
  • de combinatie van oceaan, strand, moeras, meertjes en bos.
- het vriendelijke en propere hotelletje 'Blue Heron Inn'.
- het feit dat het er Low Season was en er geen toerist te bespeuren viel.

Rare Amerikaanse dingen (en dus vaak contra's):

- de ongezelligheid van eetgelegenheden
- de huizenbouw met dunne, ongeïsoleerde houten muren
- de afwezigheid van een café
- de koffie bij het ontbijt die waterig is en geserveerd wordt in plastic mokken, het ontbijt zelf op plastic kampeerborden...
- de sticker op een pick up truck: 'Plovers taste like chicken' :-o
- de flikken die -als een roofdier op zoek naar een prooi- rondrijden met gedoofde lichten in de enige straat van betekenis in het dorpje, jagend op mensen die meer dan 25 mijl per uur rijden.
- de vreemde gewoonte om alles met de auto te willen doen en het verwonderd zijn als je vertelt dat je 3 mijl gewandeld hebt in een natuurreservaat.

Thanksgiving in South Carolina:

Er bestaan nogal wat verklaringen voor de oorsprong van thanksgiving. Volgens de ene was het een feest dat de eerste 'settlers' hielden om hun eerste jaar met minder dan 100 doden te vieren. Volgens onze gastheer werd thanksgiving voor het eerst gevierd in een plaatsje in New England. De 'settlers' vierden er samen met de Indianen hun geslaagde oogst. De indianen brachten hun specialiteiten mee: zoete aardappel en kalkoen (die nu nog altijd in het wild leeft in Amerika), waardoor de maaltijd bestond uit een mix van gerechten. Daarna werd dit gebruik actief gepromoot in de rest van het land om een soort nationale feestdag te creëren en daarmee ook het nationaal gevoel aan te wakkeren. Wat de verklaring voor het belangrijkste familiefeest in Amerika ook is, wij hebben het nu ook eens gevierd met een echte Amerikaan die een echte 'stuffed turkey' klaarmaakte.

De vrijdag na thanksgiving (die altijd op de derde donderdag van november wordt gevierd) wordt Black Friday genoemd omdat de kerstsolden dan beginnen en het overal enorm druk is. Winkels gaan open om 4 of 5 uur 's nachts om de horden kooplustigen te verwelkomen. In een Walmart op Long Island werd dit jaar een winkelbediende doodgetrappeld door hysterische shoppers, toen hij de deur van de winkel kwam opendoen.
Wij hebben Black Friday zeer vredig doorgebracht in Hunting Island State Park, waar er een eigenaardige mix te vinden is van palmbomen, naaldbomen en loofbomen die er een maritiem bos vormen vlakbij de zee.

Voor vertrek terug naar New York bezochten we nog even het stadje Charleston, waar tijdens de Amerikaanse burgeroorlog zwaar gevochten werd voor een onafhankelijk Zuiden. De kanonnen staan er nog, maar vooral de schitterende koloniale huizen van de rijke plantagebezitters zijn het bekijken waard. Jammer genoeg was er geen tijd om het Slavenmuseum te bezoeken, want slavernij was in deze regio cruciaal... geen wonder dat die plantagebezitters zich zo'n fancy huizen konden veroorloven...

maandag 17 november 2008

Message in a book

Net toen ik wilde beginnen lezen in een vers boek, bemerkte ik een briefje in de zijflap. Er stond geschreven:

Dear Reader,

if your looking for a book that's happy, then drop this book right now! Any-hoo...
This book is really sad so you might cry. (I don't know what to say).
You don't know me, but I hoped you got surprised when you found this!
hehe - haha

Sincerely,
Previous Reader

Ja, ik was surprised en ja, het wás een sad boek... maar ik verwachtte ook geen happy boek toen ik het uit de bib leende. Nu vraag ik me natuurlijk af wie er toe gekomen is om zo'n briefje te schrijven en het dan ook effectief in het boek te verstoppen...

Buurten in Queens - Jackson Heights


Queens is het niet alleen het grootste stadsdeel van New York, het is ook het meest etnisch diverse. Zesenveertig procent van de 2,2 miljoen inwoners zijn afkomstig uit minstens 150 verschillende landen. Dit is heel goed te merken hier op straat en in de metro. Meestal ben ik de enige blanke op de metro. Hoe dichter we Manhattan naderen, hoe meer blanken er opstappen. In het begin keek ik mijn ogen uit, maar intussen valt het me bijna niet meer op.
De buurten in Queens zijn meestal een mengelmoes van allerlei kleuren en culturen, maar vaak wonen er ook grote groepen van dezelfde nationaliteit samen in één buurt. Toen ik Jackson Heights ging verkennen ontdekte ik dat er enkele grote straten volledig Latijns-Amerikaans zijn, met de bijhorende Peruaanse en Colombiaanse restaurantjes en winkels vol handige huishoudprullaria. Ik vond er eindelijk het Espressokannetje dat ik al een tijdje zocht. De verkoper van de winkel liet me een sleutelhanger kiezen omdat het de eerste keer was dat ik in z'n winkel kwam. Ik heb er natuurlijk het kitscherigste exemplaar uitgekozen: die met het bijbeltafereel. Het is tegelijk ook een nagelknipper en een kroontjeswipper.
Een andere groep straten in deze buurt is compleet Indisch getint met kleurige Sariwinkels, blinkende juwelenshops en naar "curry'n'rice" geurende restaurantjes (waar ik natuurlijk niet kon weerstaan aan een heerlijke Mango-lassi). De supermarkten zijn er gespecialiseerd in Indische ingrediënten: een vleesrayon is er ver te zoeken en het rek met kruiden neemt de hele achterkant van de supermarkt in: heerlijk!
Jackson Heights is niet een buurt waar veel toeristen komen, het is er volks en ik zag er ook veel arme mensen, maar het is eigenlijk wel de moeite om er een paar uur rond te lopen. Ik vond over deze buurt een schitterende fotodocumentaire: prachtige maar ook pijnlijke foto's.

A little bit puffy or just completely gay?

Ik weet niet wat er hier scheelt met de radiostations... Misschien hebben we de plaatselijke Studio Brussel of Radio 1 nog niet ontdekt, maar wat er momenteel uit onze radio komt is over het algemeen eerder vreemd te noemen. De aankondiging van de liedjes, het nieuws én de reclameblokken worden vaak door één en dezelfde persoon ingesproken, wat redelijk verwarrend is. "Ga naar carpenter Jones voor de beste meubelen van de streek, vandaag werden er in Irak vijf aanslagen gepleegd." Blijkbaar worden de golflengtes hier ook verdeeld onder verschillende zenders: dan ben je bij een streepje lekkere Jazzmuziek een boek aan het lezen en schalt er plots onaangekondigd een Russische monoloog van een vol kwartier door de ether... qué?
Bij zijn dagelijkse rit naar naar Stony Brook op Long Island, zoekt Diederik vaak tevergeefs naar een goeie zender. Heeft hij er dan eindelijk eentje te pakken, dan vervaagt na enkele kilometers het signaal en moet hij opnieuw op zoek. Enkele dagen geleden had hij het Long Islands Rock Music Station te pakken. Deze zender claimt dat het ieder uur minstens 15 minuten echte rock draait... Er was net een korte show aan de gang en toen Diederik mij het concept ervan uit de doeken deed, was ik redelijk met stomheid geslagen. Het gaat zo: een luisteraar vertelt een anekdote, bijvoorbeeld: we zouden met enkele vrienden een 'boys night out' organiseren. We spraken af dat iedereen nog één andere vriend zou uitnodigen, zodat we met een gezellige bende waren. Die bewuste avond had één van onze vrienden geen maat meegebracht, maar doodleuk zijn moeder uitgenodigd. Daarna komt de vraag die de luisteraars moeten beantwoorden: Is de jongen uit dit verhaal, beste luisteraars, een beetje een mietje of is hij gewoon compleet homo? Tot onze verbazing wordt er door de luisteraars van dit station enthousiast aan deze show, genaamd "Gay Court" deelgenomen. De ene luisteraar vindt het gewoon lief, en dus een beetje mietig, dat die jongen zijn moeder meeneemt voor een avondje uit, vele anderen vinden het echt een dikke homo. Het uiteindelijke verdict: this pal is definitely gay!
Ongelooflijk!

dinsdag 11 november 2008

Herfst in Wawayanda

Enkele kiekjes getrokken in het Wawayanda State Park in New Jersey, vorig weekend.

vrijdag 7 november 2008

De saga van 't brood - deel 2


Ik moet jullie bekennen dat ik een mislukte broodbakpoging heb verzwegen. Het was nochtans een veelbelovend begin, want ik gebruikte een recept van Jamie Oliver, waardoor ik verwachtte dat het niet kon mislukken. Wel dus: keiharde korst, veel te compact brood en een gistsmaakske.
Nu heb ik ontdekt dat een Wilde Weldoener onder mijn vorige 'broodpost' een recept heeft achtergelaten. Eigenlijk verschilt dat recept niet zo héél veel van de recepten die de eerste keren een erbarmelijk resultaat opleverden, het is alleen eenvoudiger en meer recht-door-zee. Geen twee kneedbeurten of gedoe met gist oplossen in lauw water. Gisteren dus een derde bakpoging ondernomen, waarbij ik zelf ook wat ingrepen heb gedaan. Ik had bij de vorige broden het gevoel dat het deeg gewoon niet goed gerezen was, dus heb ik zelf een warmteplek gecreëerd door een pan water op een zacht vuur te zetten en de pot met deeg daarboven te posteren. En rijzen dat dat deeg deed :-). Verder heb ik ook de mélange van de bloem veranderd: niet alleen volkorenbloem, maar een mengeling van gewone en volkoren. Wat nu precies het verschil uitgemaakt heeft, weet ik niet, maar 't is echt een goed stevig en lekker brood. Weg gistsmaakske, joepie!

donderdag 6 november 2008

The Catskill Mountains


Bij zo'n zonnig herfstweer kregen we goesting om te gaan struinen in bossen en langs waterloopjes. Na 2,5 uur rijden in noordelijke richting bevonden we ons in The Catskill Mountains. Prachtige bergflanken vol herfstkleuren wachtten ons op. De temperatuur was er merkelijk lager dan in de stad. We klommen naar een supermooie waterval (de Kaaterskill falls - een naam die nog werd gegeven door de Nederlanders die hier in den beginne leefden) en struinden door 20 centimeter sneeuw. Ik probeerde me te herinneren wanneer ik dat voor het laatst had gedaan en kon enkel maar denken aan een wintervakantie in de Ardennen toen ik ongeveer vijf was. We spotten superleuke nieuwe vogelsoorten, zagen een piepkleine eekhoornvariant (de chipmunk) en verse berensporen in de sneeuw.
Het enige jammere was dat ons fototoestel na een halve dag zo plat als een vijg was en we nergens batterijen gevonden hebben. We hebben dus niet zoveel foto's kunnen trekken, maar we gaan zéker nog terug.
Hoewel.
Dat zeggen we altijd als we ergens naartoe gegaan zijn waar we het super vonden.
Maar er zijn nog zoveel andere plaatsen te zien...
We zullen,
zoals gewoonlijk,
zien.

Opgeblazen ramp

Een schitterend idee vonden we het om tijdens ons verblijf in New York een opblaasbare zetel aan te schaffen in de kampeerwinkel. En een super-de-luxe tweepersoonsluchtbed om op te slapen. De zetel leek een droom: zacht, comfortabel en omvormbaar tot tweepersoonsluchtbed voor gasten. Het bed was ok: niet super om te slapen, maar zeker te doen.
Tot na een week de zetel wel héél slap aanvoelde. Een lek. En nog één. De bijgevoegde reparatiekit in combinatie met ons doe-het-zelf-talent bleek niet te helpen.
Ook het bed zakte na een tijdje in. Met ducttape hebben we alle lekken zorgvuldig dichtgetapet, maar blijkbaar vinden luchtstraaltjes toch hun weg naar buiten. Sindsdien geloof ik ook niet meer in het dichtplakken van ramen en deuren met ducttape ter bescherming tegen een eventuele biologische of chemische aanslag, een techniek waarvoor ze hier enkele jaren geleden nog 'reclame' maakten.

Enfin, dat opblaasidee bleek uiteindelijk een luchtkasteel. Conclusie: we slapen nu als roosjes op een gewone matras, zitten gezellig in een normale slaapbankzetel en beleefden alweer een nuttige levensles.

OBAMA BABY!


De verkiezing der verkiezingen was aangebroken en we repten ons rond zeven uur naar een café in Brooklyn, waar het geheel zou worden uitgezonden. Onderweg vroeg een zwarte vrouw ons met aandrang of we al hadden gestemd, en dat iedereen zijn stemrecht zou moeten gebruiken. Een andere vrouw zei vastberaden: "Ik ga NU stemmen!"
In het etablissement, genaamd Sputnik, was de sfeer opgetogen. Obama-shirts werden met trots gedragen en de uitslagen uit de verschillende staten werden op gejuich of boe-geroep onthaald, al naargelang de winnaar. Het aantal kiesmannen van Obama steeg, daarna stegen die van McCain en de uitslagen uit de swingstates bleken nog niet beschikbaar. Het leek alsof het nog wel eens héél lang zou kunnen duren, tot plotseling bleek dat niet alleen de staat Ohio (waar Joe the Plumber woont), maar ook de battleground state Pennsylvania voor Obama hadden gestemd. Er werd zelfs niet gewacht op de uitslag uit California, omdat daar de democraten in de meerderheid zijn. Uitzinnige vreugdetaferelen, gejuich, gebrul en gehuil. Gratis bier dat in het rond werd gespoten als was het Champagne. Iedereen de straat op, claxonnerende auto's en bussen, 'Obama, baby!'-kreten, vreugdedansjes, knuffels, wezenloos voor zich uit gestaar, tranen in de ogen. Wij waren overdonderd: hoe konden ze dat nu al zeker weten? Er was toch nog maar een klein percentage van de stemmen geteld? Weten jullie het zeker? Vorige keer leek het toch ook alsof Kerry won en de keer dáárvoor Gore... Maar toen McCain met trillende stemme aan zijn verliezersspeech begon, was het ook voor ons -voorzichtige Europeaantjes- zeer duidelijk. De 'crowd' luisterde nog enigszins respectvol naar de loser van de avond, al lachten ze hem ook wel wat uit en werd er na een tijdje 'Shut up, John!' en 'Bye, John!' gegild. Pas toen hij zijn running mate Sarah Palin vernoemde, werd iedereen wild. De scheldwoorden die werden geschreeuwd waren hilarisch en er werd nog maar eens gejuichd om het verlies van deze zottin.
Tijdens het wachten op Obama's toespraak, werd er in het café 'Yes, we did!' gescandeerd. Een homo hoopte dat Oprah Winfrey de nieuwe president zou aankondigen. En toen verscheen de held op het podium. Diezelfde homo merkte meteen op dat Barack 'so tired' was en dat Michelle een fout kleedje aanhad. Toen werd het muisstil. Een meisje huilde tijdens de speech. Anderen maakten grappige opmerkingen, maar bovenal was iedereen verschrikkelijk blij.
Yes, they did!

donderdag 30 oktober 2008

Uitwaaien


Op een kwartiertje autorijden van ons huis is er een natuurreservaat: Jamaica Bay Wildlife Refuge. Er zitten een heleboel watervogels, en voor ons zijn dat grotendeels beestjes die we nog nooit eerder hebben gezien. Ik kijk er al naar uit om hier in de winter, goed ingeduffeld, te komen uitwaaien. Je weet wel: dat je gezicht een beetje vastgevroren lijkt en je niet goed meer kan praten van de vrieskou. Daarna natuurlijk een koffietje of zo gaan drinken om weer op te warmen: zalig!
Dit reservaatje is weer een voorbeeld van de verscheidenheid van New York. Je staat midden in de natuur, maar in de verte zie je wel de wolkenkrabbers van Brooklyn en Manhattan en vliegen er vliegtuigen op en neer naar JFK Airport.

dinsdag 28 oktober 2008

Een persoonlijk plak



Blijkbaar is het hier een makkie om je nummerplaat te laten personaliseren. Of was dit écht Emimem die voor ons reed?

Halloween


Op vrijdag 31 oktober vieren ze hier met z'n allen Halloween. Begin oktober al werden de tuintjes van onze buren opgetuigd met de meest vreemdsoortige objecten. Van grafzerken tot opblaasbare griezelfiguren en plastic pompoenlantaarntjes. We hebben dus al goed kunnen lachen.
Heel die Halloween doet me eigenlijk vooral aan carnaval denken. Er worden helemaal niet alleen griezelkostuums verkocht, maar ook allerlei standaard carnavalskostuums en maskers van populaire politici (Sarah Palin, John McCain en Barack Obama zijn natuurlijk topfavoriet).
Op Halloween zelf is er de New York's Village Halloween Parade. Dit jaar is het de 35ste en het thema is 'Ghost'. We zijn benieuwd!

Aanvulling nà: eigenlijk kwam het erop neer dat heel Manhattan een parade vormde. Er was gigantisch veel volk op straat en ie-de-reen was verkleed. Schitterend om te zien: dikke sneeuwwitjes, robots, Power Rangers, Skoobydoo, marriachi's, Palins, koks, cowboys, vikings, hoeren, koeien, appels, wolven, kunstwerken, schilders, roodkapjes, pinokkio's, monsters, en zo kan ik nog een tijdje doorgaan. Eén gast had een kartonnen doos rond zichzelf geknutseld met het etiket: From: God, To: women. 't Was dus een knettergek geheel. Jammer genoeg weigerde ons fototoestelletje deze nachtelijke taferelen vast te leggen door ofwel te overbelichten ofwel te lang te 'sluiteren'. Geen fancy foto's dus van deze happening, maar hier zijn er een heleboel te doorbladeren.

vrijdag 24 oktober 2008

Yor car iez reddy


Handleiding: hoe een auto aanschaffen als buitenlander in NY?

1. Koop een auto

Als je over veel geld beschikt, of als je lang kan/wil afbetalen, koop je een nieuwe auto bij een deftige dealer. In het andere geval zoek je je toevlucht tot zoekertjes in de krant of het internet. Daar kan je aanbiedingen vinden van privé mensen (die meestal als reden voor hun verkoop opgeven: "I want to buy a SUV, so I have to get rid of this one"), of van tweedehandsdealers. Als je -zoals wij- niets van auto's afweet is het gokken. Af te wegen factoren zijn het verbruik, de aankoopprijs en de eventuele prijs die je kan krijgen als je hem na een jaar terug verkoopt. Ons doel was dus om een kleine, niet te oude wagen te kopen. Aangezien iedereen hier met megagrote auto's rondrijdt is dat nog niet zo makkelijk. Er zijn de gigantische 4x4's die brullend over de weg scheuren en dan ook nog de lange glanzende zwart-, beige- of witgelakte Amerikaanse sleeën die je zoevend passeren. Na enkele automerken tegen elkaar te hebben afgewogen op allerlei saaie autoforums gingen we voor een Kia Rio die te koop stond bij een 'Autoplaza' hier in de buurt.
De verkoper -een louche uitziende Balkantiep, luisterend naar de naam Danni- bracht de auto in orde, liet hem keuren en belde Diederik met de boodschap "Yor car iez reddy, you pay me cash". Na het tellen van de ettelijke dollarbriefjes achter een muurtje in zijn betraliede barak die moest doorgaan voor kantoor, was de koop afgehandeld. 't Is natuurlijk te hopen dat die auto ok blijkt. Danni is niet bepaald wat je je voorstelt bij een vriendelijke garagist, type Decru of zo ;-), die koste wat het kost je auto voor jou in orde wil stellen. Maar dat zal de tijd nog wel uitwijzen.

2. Laat de auto verzekeren

Bel naar alle mogelijke verzekeringsmaatschappijen om een prijs te laten opmaken. Laat je Belgische verzekering een attest schrijven dat je al jaren ongevalloos door het verkeer laveert. Stel vast dat de buurt waarin je woont de prijs van een verzekering de hoogte kan injagen. Betaal te veel.

3. Laat de auto registreren

Het toppunt der bureaucratie: DMV (Department of Motor Vehicles).
Eigenlijk klinkt het makkelijk. Om je voertuig te laten registreren hoef je maar drie zaken te doen: je garagist alle officiële papieren laten invullen, een certificaat van je verzekeraar erbij steken en je identiteitsbewijzen meebrengen. Maar juist bij dat laatste wringt het schoentje. De bedoeling is dat je op verschillende manieren je identiteit bewijst en daarbij in totaal zes punten scoort. Je passpoort (drie punten) is al een goed begin. Maar dan wordt het moeilijker voor buitenlanders. Een Amerikaans rijbewijs? Hebben we niet. Bij het Amerikaanse leger geweest? Nope. Lid van een indianenstam? Nee. Een Amerikaanse wapenvergunning? Ook niet. Een erkend vluchteling? zucht. Na het schrappen van een heel lijstje dergelijke mogelijkheden kwamen enkel nog in aanmerking: een Employee ID-card (Diederik zijn badge van de unief) - één punt, een US Health Insurance Card (had Diederik ook al in z'n bezit) - één punt, en de bankkaart van Bank of America -één punt. Met alle documenten en onze zes punten aangekomen bij DMV verklaren de dames achter de balie doodleuk dat Diederik zijn Health Insurance-pasje niet geldig is. Op zo'n pasje staat namelijk een soort waarschuwing: this is not a proof of insurance. Diegenen die zo'n pasje in handen krijgen moeten gewoon het klantnummer nagaan en kijken of de informatie op het pasje klopt. Maar neen, geen discussie mogelijk met die b******. Een ongeldig pasje, en dus één punt te kort. Radeloos teruggekeerd naar huis. Ons afvragend of we ooit met die auto zouden kunnen rijden. In onze brievenbus, als een klein geschenkje uit een denkbeeldige hemel: Diederik zijn Social Security Card! Twee punten waard!! Nooit gedacht dat hij dat zou krijgen, en zeker niet zo snel.
Verveeld kijkt een -andere- dame van DMV onze documenten na. Ze doet nog een poging om de boel af te ketsen door te zeggen dat Diederik zijn Employee ID niet geldig is. Nadat Diederik met lichtjes dreigende stem 'Wablieft? Dit is niet geldig, en een uur geleden wel!?' had uitgebracht, zag ze dat het geen studentenkaart was en zei ze met zware tegenzin: it's ok. Met nog meer tegenzin handelde ze de verdere administratie af, gaf ze ons, zonder ons aan te kijken, de nummerplaten en keek vervolgens de andere kant op.
Wij maakten ons zo snel we konden uit de voeten, voor ze zich bedacht...

donderdag 23 oktober 2008

SoHo

De buurt ten zuiden van Houston Street (South of Houston street) is een hippe, trendy wijk vol kleine winkeltjes, kunstgallerijen en café's. Vanaf de jaren 1860 tot 1900 werden er in deze wijk vooral opslagplaatsen gebouwd, opgesmukt met gietijzeren facades. Het werd een verzameling prachtige stadsgevels.
Toen de wijk in verval was, kwamen arme kunstenaars en artiesten er zich vestigen. Resultaat: de wijk werd steeds meer 'the place to be', de huurprijzen gingen de hoogte in en intussen zijn vele gallerijen al uitgeweken naar andere stadsdelen.
Toch blijft het een interessante buurt om te ontdekken. We hebben er op een vrijdagavond een cool café bezocht. Elke dag wordt er een naam op een bord geschreven. Draag jij toevallig die naam, dan drink je gratis van 17u tot 23u. Santé!

Koffiiii - deel 1


Amerikanen zijn dol op koffie. In Manhattan vind je op iedere straathoek een Starbucks. Vraag je daar een Small Coffee, dan krijg je een beker die twee keer zo groot is als een koffietje uit een standaard Belgische koffiemachine. En 't is echt lekkere, straffe koffie: mmm!
Ook superleuk: in supermarkten staat er bij de koffierayon een koffiemolen om je koffieboontjes zelf te malen. In het begin hadden we compleet niet door hoe we dat moesten aanpakken. We vonden nergens lege zakjes om dat koffiegruis in te doen en waar stonden dan de bonen? Nu weten we dat de koffiepakjes hier niet vacuum verpakt zijn, zoals bij ons, maar met een sluiting die je makkelijk open en dicht kan doen. Je neemt dus een pakje koffiebonen uit het rek, doet het open in de winkel, giet het hele zootje in de molen en vangt het gruis weer op in hetzelfde pakje.
Er zijn superveel soorten en smaken om uit te kiezen. De eerste koffie die we probeerden was 'Cinnamon Hazelnut'. Deze koffie had een zoetig smaakje en kon ons niet direct bekoren. Op dus naar de volgende!

Wordt vervolgd.

Happy Tree Friends


Brooklyn, NYC - Diederik eet het lelijkste Pink Panther-ijsje ooit.

woensdag 22 oktober 2008

Het Vrijheidsbeeld

Een leuke manier om het vrijheidsbeeld te bezichtigen is -zoals elke reisgids beschrijft- de ferry nemen naar Staten Island - één van de vijf stadsdelen van New York City. Deze ferry is de enige verbinding van Manhattan naar het eiland. Staten island is wel via bruggen verbonden met het vasteland, maar dan met Brooklyn en New Jersey.

De gratis ferrydienst van Manhattan naar Staten Island wordt druk gebruikt door pendelaars en toeristen. Het eindstation van onze metro (the J-train) is op wandelafstand van het vertrekpunt. Ideaal is om de ferry te nemen bij zonsondergang, wanneer 'the statue' op z'n fotogeniekst is.

Eens aangekomen op Staten Island (na een klein half uurtje varen), stormen de meeste toeristen linea recta naar de vertrekhal, waar ze onmiddellijk weer op de boot naar Manhattan stappen. Wij hadden het idee om op ons gemak iets te gaan eten op Staten Island en een latere ferry terug te nemen. Staten Island op een zondag na valavond is nu niet bepaald de meest levendige plek en bijna waren we al vertrokken zonder iets te eten, tot we een klein restaurantje ontdekten. Er hing een beetje een vreemde sfeer (het GEC was niet ver weg), maar de menukaart zag er veelbelovend uit en de dienster was zeer vriendelijk. Het eten was supervers en echt lekker, zonder rare Amerikaanse toevoegsels.

De saga van 't brood - deel 1

Een grote afwezige hier, en nu al een zeer sterk gemis: goed brood. En dan bedoel ik van dat lekker stevig, vers volkoren zuurdesembrood. Wat er hier in de supermarkt te vinden is, heeft wel de vorm en het uitzicht van een brood, maar is zacht, induwbaar en smakeloos. Iemand zonder gebit zou er bijvoorbeeld welgevormde happen uit kunnen bijten: 't is brood zonder weerstand. En stel dat je een volledig brood naar binnen zou werken, dan zou je nog een soort hongergevoel hebben. 't Is gewoon luchtbrood. En dan die prijs: voor zo'n ding betaal je $4,5.

Misérie! Rampspoed! Want wij zijn broodverslaafd. Voor nen botram mee koas mag je me ten alle tijde wakker maken. Ons ontbijt beperkt zich tegenwoordig tot 'cereals', stel je voor...

Het project is dus nu om zelf brood te bakken. Daarvoor hebben we de nodige ingrediënten zoals gist, bloem en een bakvorm aangeschaft. Een eerste poging mislukte alvast, zoals de foto duidelijk bewijst. We hebben het wel opgegeten, maar niet van harte.

Wordt ongetwijfeld vervolgd...

maandag 13 oktober 2008

Huisje - boompje - beestje

En zo belandden we uiteindelijk in de stad waar we al sinds februari van spraken. Op den duur kreeg ik 't gevoel dat ik verschillende keren 'definitief' afscheid nam van mensen, om ze daarna toch nog eens tegen het lijf te lopen. Ik beeldde me de gedachte 'zijn ze nu nog niet vertrokken' in.

We zochten en vonden behoorlijk vlot een plaats om te wonen in het stadsdeel Queens, op de grens van de wijken Jamaica, Richmond Hill en Forest Hills. Vlakbij is een groot parkbos met oude bomen.

Het huisje en de boompjes zijn dus al in orde.
Nu het beestje nog.

Tot nu toe heeft één beest op spastisch-acrobatische wijze onze aandacht weten te trekken. En met één bedoel ik één sóórt, want er zijn er honderden en ze zijn overal. Zelfs platgereden op straat blinken ze uit in talrijkheid. Ze lijken van een domme tamheid en vertonen roekeloos gedrag in het verkeer en op electriciteitsdraden. 's Nachts maken ze een onafgebroken geluidje - allemaal.

We zijn dus gesetteld.