Skimmers

Skimmers zijn heel speciale dieren. Het zijn watervogels die evolutionair nogal uniek geprogrammeerd op vlak van visvangst. Het is namelijk zo dat ze opgescheept zitten met een zeer vreemde snavel: hun onderbek is veel langer dan hun bovenbek. [in het Meetjesland heet dat 'een weiwatervat'] Als ze visjes willen vangen, vliegen ze vlak boven het wateroppervlak met hun kop een beetje naar beneden. De onderbek steken ze in het water en zo vliegen ze al 'skimmend' over de zee. Wanneer de bek een visje raakt, klapt hij dicht *snap* en de buit is binnen.
In een van de natuurreservaatjes hier hebben we vorige keer een half uur staan kijken naar die bijzondere vogels. Ze waren hun veren aan het poetsen met hun malle bek en bleken die te kunnen gebruiken als een zeer fijngevoelig werkinstrument. Plukjes veren werden een voor een 'gekamd' en in de plooi gelegd. Mijn fototoestel had ik niet bij, maar ik steel wel een beeldje van elders op het wereldwijde web.

Groen!

Deze stad is zo ongelooflijk Groen! De straten zijn afgezoomd met bomen, parkjes met speeltuinen vormen buffers tussen buurten, grote parken liggen er weelderig geurend en piekfijn onderhouden bij. Da's toch super! Ik verbaas me nog altijd dat er in zo'n stad waar de grondprijzen zo fenomenaal hoog zijn, nog zoveel plaats is voor groen. Aan de andere kant geloof ik dat, zonder die kleine groene longetjes, velen knettergek zouden worden in hun schoendozen van appartementen. Ze hebben die parkjes echt nodig om eens buiten te kunnen zijn en te ademen. In het weekend zie je dan ook de speeltuinen en parkjes overvol zitten met New Yorkers jong en oud.

In Brooklyn verkenden we een wel heel speciaal stukje groen: een begraafplaats. Het Greenwood Cemetery is een idyllisch heuvellandschap met eeuwenoude bomen. Daaronder liggen eeuwenoude graven van eeuwenoude doden. Hele families liggen er bij elkaar te rusten in vrede, want vredig is het daar absoluut. Er staat dan 1 grote steen in het midden, met de familienaam Daarrond liggen kleinere steentjes met daarop 'father', 'mother' en de namen van de kinderen. Wie wil kan zich er nog altijd laten begraven en nu alvast een plaats reserveren. De toegangspoort van deze begraafplaats huisvest trouwens een kolonie monniksparkieten.
Een eind verderop ligt het prachtige Prospect Park. De ontwerpers waren dezelfde als die van Central Park in Manhattan, maar ze beschouwden Prospect Park als hun meesterwerk. Als je er rondloopt, waan je je midden in de natuur. Het is er prachtig en het zit er vol met vogels. De nabijgelegen buurt Park Slope is ook erg de moeite om door te kuieren: het staat er vol met de typische Brownstone huizen. Op Avenue 7 en 5 zijn er heel wat winkeltjes en eethuisjes.
Dat blogske begint hier gelijk meer en meer op een toeristische gids te lijken, maar goed. Het is daar dus echt de max. En dat wil ik eigenlijk wel aan zoveel mogelijk mensen vertellen: het is hier De Maxxx :-))

De koude trotseren - een berichtje over het weer

Blijkbaar is het in Belgie behoorlijk aan het winteren, maar hier kunnen ze er ook wat van. Sneeuw, temperaturen die weken niet boven het nulpunt uitkomen en daarbovenop een ijzige wind. De lucht blijft wel hemelsblauw en de zon schijnt dapper, dus de deprimerende Belgische grijsheid ondervinden we hier niet. De oplossing voor al deze guurheid: laagjes! Een paar topjes, een viertal t-shirts en een stuk of wat truien. Daarboven jas, sjaal, handschoenen, oorwarmers en muts. Zo waren we bestand tegen een strandwandeling op Fort Tilden. Veel foto's kon ik wegens kans op afvriezende ledematen niet trekken, maar deze ex-militaire basis deed eerder vreemd en desolaat aan, met heel wat verlaten gebouwen die op instorten staan. Er zijn wel opknappingswerken gebeurd, dus we vermoeden dat er zich in de zomer heel wat zonnebaders op het strand komen vleien. Enkele van de leegstaande militaire gebouwen zijn in gebruik genomen door artisten die er hun atelier hebben en hun werken verkopen. Over een paar jaar is het misschien wel the place to be...

Cape Codders, New Born Christians en Bostonians

Tussen Kerst en Nieuw trokken we Noordwaarts. Bestemming: Cape Cod en Boston.

Cape Cod is een schiereiland langs de oostkust in de staat Masachusetts, met langgerekte zandstranden en enorme duinen, moerasbossen en wetlands. In de zomer is het er een drukte van jewelste, in de winter kom je er enkel locals en een eenzame birdwatcher tegen. Perfect voor ons dus :-).

We sliepen vier nachten in de 'Olde Tavern Inn', in Orleans, waar we ontvangen werden door de supervriendelijke dertigjarige Brandon. Op de website van deze 'Inn' staat een hilarisch welkomstfilmpje, dat ongetwijfeld menige Amerikaanse huisvrouw zal charmeren. Toen we langs onze neus weg dat filmpje vermeldden, vroeg hij ongerust of het niet te dorky was, hehe.

Trails

We maakten enkele prachtige wandelingen op het strand bij valavond met twintig meter hoge duinen aan de ene kant en de wilde Atlantische Oceaan aan de andere. Er waren geen andere wandelaars te bespeuren.
Tijdens de Fort Hill-wandeling in Eastham leerden we dat de allereerste pelgrims uit Europa zich hier vestigden, op de vlucht voor de godsdienstvervolging in Engeland. Kerk en staat waren in deze Puriteinse gemeenschappen uiteraard niet gescheiden en een dominee stond aan het hoofd van de gemeente Eastham. Hij verplichtte alle bewoners -inclusief de indianenbevolking- om de mis bij te wonen op zondag. Wie dit niet deed en "slothfully doe lurke att home" werd vervolgd. Wie op zondag tabak rookte in een straal van twee mijl rond de kerk, moest een boete van twaalf pence betalen en wie 'de geschriften' tegensprak, kreeg een lijfstraf. Zo ging het er dus bij de allereerste Amerikanen aan toe. We beginnen te begrijpen dat de godsdienstgekte in dit land blijkbaar ingevoerd is door de eerste blanken en nooit echt weggegaan is...

Jo Mama's

In het koffiehuisje Jo Mama's, vlakbij ons hotelletje gingen we elke ochtend ontbijt halen. Je kan er superlekkere versgebakken bagels krijgen. Bagels zijn ronde broodjes die qua structuur te vergelijken zijn met mastellen. In het midden zit een gat of een putje. Je kan kiezen tussen verschillende soorten (bv. met sesamzaad, maanzaad, kaneel en rozijnen, pumperninkel, of de Everything-bagel, die alle soorten zaadjes en ook gedroogde ajuin als 'topping' heeft). Daarna moet je een beleg kiezen. Dit zijn meestal spreads op basis van roomkaas. In de Jo Mama's hadden ze bijvoorbeeld look-kruiden, artisjok-mosterd, maple-walnoot,... heerlijk!

De Cape Codder

In de populaire bar 'Land Ho!' waren de cocktails lekker, maar straf. We moesten er echt van profiteren, want de kostprijs van deze drankjes was maar half zo hoog als in New York City. Ik kan vanaf nu met enige fierheid zeggen dat ik de -blijkbaar redelijk bekende cocktail- 'Cape Codder' voor het eerst gedronken heb OP Cape Cod. Het is een Vodka-Veenbessensapdrankje dat zeer goed binnengiet. Diederik bleef trouw aan Gin-Tonic, met als enige voorwaarde uiteraard het gebruik van Bombay Sapphire Gin, wat geen enkel probleem was. De volgende morgen waren onze hoofden even mistig als de omgeving, maar na een koffie'tje was alles weer min of meer ok.

Nobody f**** with the Jesus

In een folder hadden we gelezen dat we bij laag tij zeehonden konden spotten op de zandbanken voor het haventje van het dorp Chatham. Het laagtij viel ongeveer bij zonsondergang, dus we posteerden ons tegen de avond op de Fishpier. Enkele zeehondenkopjes kwamen nu en dan boven water en er waren zelfs twee durvers die het haventje binnenzwommen in de hoop op wat visafval van een boot. Diederik ontdekte plots op een verdere zandbank honderden zeehonden. Intussen waren we aan de praat geraakt met een koppel vijftigers, Janet en Paul. En toen het donker begon te worden, nodigden ze ons uit om bij hen thee te komen drinken. Ze waren ook op vakantie op Cape Cod en wonen in de buurt van Boston. We kregen dus een heleboel nuttige tips voor onze trip naar Boston. Een half uur ging alles goed, tot de twee plots over hun geloof begonnen. Beurtelings vertelden ze de gebeurtenissen in hun leven en hoe die gerelateerd waren met Jezus. Ze vertelden hoe ze zich bekeerd hadden en waarom alle andere godsdiensten de verkeerde richting hadden gekozen (de joden slaan volgens hen bewust stukken over als ze de bijbel lezen, en de moslims -door hen bruutweg 'Arabs' genoemd- stammen af van het bastaardkind van Abraham - compleet geillustreerd met een stamboom en al). Ze gaven ons drie kleine cartoonboekjes mee, klaarblijkelijk bedoeld voor beginners en beinvloedbare labielen, waarin met prentjes en simplistische zinnetjes het einde der tijden uit de doeken wordt gedaan, het gevaar van de Duivel wordt beschreven en het enige antwoord op al je vragen wordt gegeven: Jesus. Na een half uur prediken, vonden ze zelf waarschijnlijk dat dit wel volstond voor ongelovige Europeanen die in het Sodom van deze wereld (want dat is New York City nu eenmaal) komen wonen waren. Waarschijnlijk bidden ze momenteel voor ons zieleheil...
Lichtjes geschokt reden we weg, tevreden dat we deze mensen nooit meer hoeven te zien, maar ook dat we dit meegemaakt hebben. Dit waren rasechte godsdienstextremisten en ze zijn zeker niet de enigen. De New Born Christians hebben een enorme aanhang, en nu ik hun verhalen en hun versie van de realiteit heb gehoord, weet ik waar George Bush bepaalde van zijn uitspraken haalt. Behoorlijk angstaanjagend...

en dan naar Boston

We parkeerden ons autootje op een parking bij het station van Braintree, net buiten Boston en namen de metro naar de stad. In het gezelschap van een ijskoude noorderwind en de Lonely Planet van New England volgden we het Freedom Trail. Deze route is volledig gemarkeerd op de stoepen en loopt langs de plaatsen en gebouwen die belangrijk zijn voor de geschiedenis van de stad en van Amerika. Het was hier dat de onafhankelijkheidsstrijd van Amerika tegen de Engelsen begon. Opvallend is dat de helden uit die tijd pas een eeuw na hun daden standbeelden en gedenkplaatjes toegewezen kregen. Dit gebeurde op hetzelfde moment als het 'invoeren' van Thanksgiving als nationale feestdag. Ook het herdenken van deze patriottische helden was een manier om het nationale gevoel van de Amerikanen aan te wakkeren.
We betraden in Boston een stukje militair grondgebied, zij het dit keer niet illegaal. Een oorlogsschip uit de tweede wereldoorlog staat er open voor het publiek en is wel eens het bekijken waard.
In Little Italy aten we heerlijke pasta, geserveerd op een echt bord, met echt bestek in een gezellig restaurantje en achteraf genoten we van een cappuccino uit een echt kopje. Leve Europa!
Boston maakte op ons een heel relaxte en open indruk. We hadden het gevoel dat er meer ademruimte is dan in New York, waar alle gebouwen op elkaar gepakt staan. Deze stad zullen we in de lente zeker nog eens met een bezoekje vereren!

Jones Beach - Long Island

Winter in de duinen!

On the road: New York - South Carolina

We besloten om Thanksgiving te gaan vieren in South Carolina, waar we welkom waren bij vrienden van Diederik z'n ouders. De heenweg deden we in twee delen, met een tussenstop van één dag in Chincoteague, Virginia.

On the road:

- afgelegde afstand (enkele reis): 1392 km
- doorkruiste staten: New Jersey, Pennsylvania, Delaware, Maryland, Virginia, North Carolina, South Carolina
- contact met de politie: één keer (voor 'speeding'... we reden 30 waar je 25 mocht in het dorpje Chincoteague. We zijn er gelukkig vanaf gekomen met een waarschuwing).
- tanken: hoe zuidelijker, hoe goedkoper.
- we hebben vele 'dorpjes' gezien die bestaan uit houten barakken en stacaravans, met een grote pick up truck voor de deur.
- Philadelphia en Washington voorbijgezoefd, en al goesting om daar eens te gaan toeristen
- de geschiftste brug ever overgereden (de Chesapeake Bay Bridge Tunnel)

Tussenstop in Chincoteague:

Pro's:

- het schitterende natuurreservaat 'Chincoteague National Wildlife Refuge':

• de duizenden sneeuwganzen die er samenkomen om te overwinteren.
• het hert dat 's ochtends over het bevroren meer rende.
• de vele grote en kleine vogels.
• de wilde paarden die vredig grazen langs de moerassen.
• de combinatie van oceaan, strand, moeras, meertjes en bos.
  

- het vriendelijke en propere hotelletje 'Blue Heron Inn'.
- het feit dat het er Low Season was en er geen toerist te bespeuren viel.

Rare Amerikaanse dingen (en dus vaak contra's):

- de ongezelligheid van eetgelegenheden
- de huizenbouw met dunne, ongeïsoleerde houten muren
- de afwezigheid van een café
- de koffie bij het ontbijt die waterig is en geserveerd wordt in plastic mokken, het ontbijt zelf op plastic kampeerborden...
- de sticker op een pick up truck: 'Plovers taste like chicken' :-o
- de flikken die -als een roofdier op zoek naar een prooi- rondrijden met gedoofde lichten in de enige straat van betekenis in het dorpje, jagend op mensen die meer dan 25 mijl per uur rijden.
- de vreemde gewoonte om alles met de auto te willen doen en het verwonderd zijn als je vertelt dat je 3 mijl gewandeld hebt in een natuurreservaat.

Thanksgiving in South Carolina:

Er bestaan nogal wat verklaringen voor de oorsprong van thanksgiving. Volgens de ene was het een feest dat de eerste 'settlers' hielden om hun eerste jaar met minder dan 100 doden te vieren. Volgens onze gastheer werd thanksgiving voor het eerst gevierd in een plaatsje in New England. De 'settlers' vierden er samen met de Indianen hun geslaagde oogst. De indianen brachten hun specialiteiten mee: zoete aardappel en kalkoen (die nu nog altijd in het wild leeft in Amerika), waardoor de maaltijd bestond uit een mix van gerechten. Daarna werd dit gebruik actief gepromoot in de rest van het land om een soort nationale feestdag te creëren en daarmee ook het nationaal gevoel aan te wakkeren. Wat de verklaring voor het belangrijkste familiefeest in Amerika ook is, wij hebben het nu ook eens gevierd met een echte Amerikaan die een echte 'stuffed turkey' klaarmaakte.

De vrijdag na thanksgiving (die altijd op de derde donderdag van november wordt gevierd) wordt Black Friday genoemd omdat de kerstsolden dan beginnen en het overal enorm druk is. Winkels gaan open om 4 of 5 uur 's nachts om de horden kooplustigen te verwelkomen. In een Walmart op Long Island werd dit jaar een winkelbediende doodgetrappeld door hysterische shoppers, toen hij de deur van de winkel kwam opendoen.
Wij hebben Black Friday zeer vredig doorgebracht in Hunting Island State Park, waar er een eigenaardige mix te vinden is van palmbomen, naaldbomen en loofbomen die er een maritiem bos vormen vlakbij de zee.

Voor vertrek terug naar New York bezochten we nog even het stadje Charleston, waar tijdens de Amerikaanse burgeroorlog zwaar gevochten werd voor een onafhankelijk Zuiden. De kanonnen staan er nog, maar vooral de schitterende koloniale huizen van de rijke plantagebezitters zijn het bekijken waard. Jammer genoeg was er geen tijd om het Slavenmuseum te bezoeken, want slavernij was in deze regio cruciaal... geen wonder dat die plantagebezitters zich zo'n fancy huizen konden veroorloven...

Herfst in Wawayanda

Enkele kiekjes getrokken in het Wawayanda State Park in New Jersey, vorig weekend.

Uitwaaien

Op een kwartiertje autorijden van ons huis is er een natuurreservaat: Jamaica Bay Wildlife Refuge. Er zitten een heleboel watervogels, en voor ons zijn dat grotendeels beestjes die we nog nooit eerder hebben gezien. Ik kijk er al naar uit om hier in de winter, goed ingeduffeld, te komen uitwaaien. Je weet wel: dat je gezicht een beetje vastgevroren lijkt en je niet goed meer kan praten van de vrieskou. Daarna natuurlijk een koffietje of zo gaan drinken om weer op te warmen: zalig!
Dit reservaatje is weer een voorbeeld van de verscheidenheid van New York. Je staat midden in de natuur, maar in de verte zie je wel de wolkenkrabbers van Brooklyn en Manhattan en vliegen er vliegtuigen op en neer naar JFK Airport.