Schoon Gent

Ik vind dat ik nog één berichtje moet maken voor de blog [sommigen zeggen: het blog. Maar dat klinkt zo raar...] om er een deftig eind aan te breien. Anders stopt het zo plots.

Over terugkomen en al.

Dat was minder vreemd dan ik had verwacht. Alles in België is supervertrouwd. Ik had misschien gedacht dat het er klein zou lijken, maar dat is niet zo. Alleen de afstanden zijn nu wel veel "overbrugbaarder" dan voorheen. En 't is de max om met de fiets rond te sjezen langs 't water en over kasseien. Af en toe zwaaiend naar een bekende. Cuberdons zijn nog altijd megalekker en ook het tafelen is heerlijk. 't Was wel even wennen dat iedereen in de supermarkt en aan de naburige tafeltjes op café Nederlands spreekt. Eerst was er altijd een fractie van verwondering: "hé dat zijn Belgen... mja natuurlijk..."

En nu is de vraag of ik voor altijd ga stoppen met bloggen. De smeekbede van ene Maarten achter het vorige postje vraagt vast om meer. Maar dan past 'Big City Life' echt niet bij de situatie [allez, beziet die foto's, da's toch ongepast]. En over mijn leven in Gent valt niet zoveel nieuws te vertellen [hoewel hier in de citee en in mijn diverse vriendenkring wel altijd een roddelken te rapen valt, maar zwiert ge dat dan op het internet?]. Trouwens die Maarten heeft makkelijk praten, die kan onbezorgd bloggen over zijn ontmoetingen met ingebeelde Everts, Eddy's en Jean-Marie De Deckers.

Aan de andere kant lees ik zelf ook her en der op het wereldwijde web een heleboel interessante vertellingen. En nu ik begon met naailes en allerlei dingen in elkaar flans, is het misschien wel wijs om in die bloggende naaiwereld binnen te stappen...

Wie Weet, Waar [mee een Gentse rrrrr]...

Summer 's almost gone [where will we be, when the summer 's gone]

Net voor we naar ons vaderland terugkeren, en net voor we ons blauw vehikel afstaan aan een volgende eigenaar, rolden we nog even drie uurtjes Noord. Alweer was Massachusetts onze staat van bestemming, dit keer het Westen, alwaar Mount Tom zich bevindt.
Vanop die 'Mount' zou je de trek van de roofvogels prachtig kunnen waarnemen. Zou. Want toen wij daarvoor op de uitkijktoren plaatsnamen, bleven de hawks waar ze waren en dus niet rond Mount Tom. Voor de rest was het er Prachtig: een schone riviervallei, een tof wetlandje, heerlijk geurende bossen in het begin van hun herfsttinten, en als kers op de taart een topweertje.

Terug thuis was het meteen aan de arbeid, want er hadden mensen onze spullen gekocht en die moesten dus verstuurd of afgehaald worden. We zijn eigenlijk een beetje verwonderd dat mensen uit Texas ons radiootje gekocht hebben en een meneer uit California onze ventilator... alsof dat daar niet te koop is. En met de postkosten erbij waren die spullen nu ook niet supergoedkoop, maar ach. We zijn al blij dat we dat gerief niet moeten dumpen of naar Belgie verschepen.

Diederik van zijn kant besloot vandaag officieel [al gaf hij er de waarschuwing bij dat hij niet wist of het ging lukken] te stoppen met zijn werk tot hij terug in Belgie geinstalleerd is -die twee dagen unief en een dag thuiswerken van volgende week niet meegerekend. Kuch. Toch: opluchting van mijnentwege, want ik begon me zorgen te maken over zijn gezondheid nadat hij ellenlange dagen in zijn raamloze kantoortje op computers zat te vloeken en de -weliswaar leuke, maar wel vele- nieuwe projectjes zich opstapelden, terwijl we volgende week wel bijna op de vlieger naar Belgie horen te zitten.

't Komt dus allemaal in orde. En ook wel zeer dichtbij. Raar.
Morgen komen ze deze tafel en stoelen halen.
Daarjuist de boekenkast.
Weggaan blijft iets vreemds.

Als dessertje: Massachusetts volgens de gids "Where to watch birds in Western Massachusetts".

...en weer terug.

en zo is ongemerkt die datum naderbij geslopen, en hebben we plots maar twee weekjes meer.
Er wordt vanalles in dozen gestopt. Zonder gordijnen, kussens en kaders is het hier al heel wat minder gezellig. De eerste meubeltjes raken verkocht. Onze auto blinkt op de verkoopsite. En mijn hart klopt onrustig, want weggaan is nooit leuk. Ik denk aan alle dingen die ik ga missen en maak er een lijstje van waar almaar meer op staat. Ik wil nog niet denken aan het vertrek, het moment dat we de deur definitief achter ons dichttrekken. Eerst nog even genieten.
Vorige week in Jamaica Bay, bijvoorbeeld,maakten we onze voetjes vuil ter bewondering van deze -en andere- exemplaren van onze gevelugelde vrienden:deze blauwpotigen laten zich 'Amerikaanse kluut' noemen en waren het bekijken wel eens waard. Maar het leukste was natuurlijk het door de modder struinen met bijhorende slurpgeluiden :-)).