Lente in vogelland

De lente komt op gang: prachtig bloesemende bomen langs de lanen en in de parken, vrolijk flierefluitende vogeltjes en regen, want april staat hier bekend voor zijn April showers. Dit ondervonden we aan den lijve toen we eens in Wall Street gingen betogen. Gelukkig hadden we een kawee aan (die van Diederik droeg het embleempje van de Belgische politie - zoek de mol!). Verder waren er koude winddagen, afgewisseld met lekker warme T-shirt en ijsjesdagen. Voor onze bezoekers geen makkelijke opdracht 's ochtends: 'wat doen we aan?' Voor ons was dat soort weer eerder een teleurstelling: we hadden gedacht dat die azuurblauwe lucht en zonneschijn van de winter zouden blijven, maar dan met steeds warmere temperaturen...
Ook de vogels krijgen 't zot in hun kop door de lente. Zo is er de American Robin, een soort groot uitgevallen roodborst, die constant tegen ons raam komt vliegen. Uren aan een stuk tikt hij met zijn bek tegen het raam om dan uitgeput op onze brandtrap te bekomen. Dat is echt niet meer het schattige roodborstje tikt op het raam rintintin, neen, dat getik wordt na een tijd behoorlijk vervelend. Waar ik in het begin die Robins nog sympatiek vond, verdenk ik ze er nu van behoorlijk idioot te zijn. Hebben ze nu nog niet door dat hun spiegelbeeld NIET een of andere concurrent is die hun vrouwtje wil afpakken? Die vogel zou zijn energie beter steken in het bouwen van een nest, vooraleer een ander, slimmer exemplaar er met zijn vrouwtje vanonder is...
Ander, leuker vogelnieuws is de start van de lentemigratie van de zangertjes. Allerlei schattige kleine vogeltjes, met allemaal een verschillend motiefje, die hier in de stadsparken neerstrijken om uit te rusten van een lange tocht. Iedere keer we in de natuur of in een park zijn, bijvoorbeeld de New York Botanical Garden in de Bronx, ontdekken we nieuwe!
Vorig weekend voorspelden ze mooi weer in New York State, dus gingen we het Harriman-Bear Mountain State Park eens gaan checken. We ontdekten er een vrij speciaal soort landschap: rotsen met bomen op. We kwamen er ook oog-in-oog te staan met een zwarte slang van ongeveer 1 meter 20 -slik-, die gelukkig niet giftig bleek. Op zondag kuierden we door het zonovergoten Sunken Meadow State Park op Long Island. We zijn dus al een beetje bruin! Het terrasje waar we zoveel goesting in hadden na dat weekend wandelen, was weer eens zeer ver te zoeken. Toch ondenkbaar in Belgie dat er geen cafetaria met terras zou staan bij zo'n bos-strand-speeltuin. Ik begon zelfs heimwee te krijgen naar Eeklo, begot, alwaar de terrasjes zij aan zij het marktplein vullen...

Moesten mijn ogen kunnen fotograferen...

dan kon ik hier nu een plaatje presenteren van de meest afstotelijke en tegelijk fascinerende travestie die we ooit gezien hebben.
Vorige zaterdag stapten we na een middag Harlem een gezellig ogend kroegje binnen met de veelbelovende naam 'Blues Paris'. We hadden de deur al opengeduwd en stonden al half binnen toen onze ogen zich aanpasten aan het donker en we het bijzondere klienteel opmerkten. Een grote magere zwarte man met een knalrood kostuum en bijpassend hoedje-model-pater Damiaan bood ons meteen zijn barkruk aan, naast een dronken jonge latino die de zoetige knalroze cocktails aan elkaar reeg. Daarnaast zat een kale homo met forse baard en geëpileerde wenkbrauwen die tijdens ons bezoek minstens drie pogingen ondernam om Diederik van mij af te snoepen. Achter de bar, uiteraard, de barvrouw: een kleine negerin op leeftijd die met de heupen swingde op een reeks melige schlagers en na lang aandringen een flesje nepparfum kocht van de dronken latino. Naast ons, aan de andere kant, een dikke blanke die gedachteloos grote brokken kaas en zoute knabbels naar binnen werkte, terwijl hij op een groot scherm een basketbalwedstrijd volgde. Als kers op de taart zat daar, uitgezakt op een barkruk in een hoekje van de bar, een dikke mexicaan met een slordig snorretje, hangwangen en knalrood gestifte lippen in een pafferig gezicht. Op zijn hoofd stond -ietwat scheef- een warrige zwarte pruik met daarop een mal rond hoedje. Zijn lichaam was geperst in een rood deux-pieceke met een zwart boordje. Starend naar een halfleeg bierglas maakte deze persoon een treurige en miserabele indruk. Na ons pintje hielden we het voor bekeken, vastberaden om deze plek ooit nog een tweede kans te geven.
En de barvrouw, die schuddege, mee eur gat!

Happy Phagwah!

In onze buurt (Richmond Hill) wonen er een heleboel mensen die afkomstig zijn uit Guyana en Trinidad. Iedere lente, op de zondag na de eerste volle maan op de Hindu-kalender, vieren ze Phagwah of Holi -het nieuwe Hindujaar- met een parade door de straten van Richmond Hill. Ze verjagen de winterse grijsheid door elkaar te kleuren met verf en poeder. Het is de grootste Phagwah-viering van Noord-Amerika en er komen duizenden mensen op af. Wij stonden erbij, keken ernaar en konden niet verhinderen dat we ook volledig gekleurd en bepoederd terug naar huis gingen. Voor foto's, klik hier.

Montauk

Dit weekend gingen we wandelen in Montauk. Dat is het verste puntje op de Zuidelijke vork van Long Island. We werden vergezeld door Juan (Colombia) en Boris (Ecuador). 't Was er prachtig.

Trendspotting te Chelsea

Vorige zaterdag was het plotseling t-shirtweer. Wij waren in Chelsea, waar het aangenaam toeven was. De overwegend homoseksuele populatie leefde duidelijk op en flaneerde perfect gekapt, gebrild, geschoeid en gekleed door Chelseas avenues. Een festijn voor peoplewatchers. De nieuwste trend echter dit voorjaar: een leiband met daaraan een mini-tekkel... zucht.

[de foto komt van hier]

De saga van 't brood - deel 3

Ik ben dus nog altijd aan het broodbakken en het lukt perfect. Ik heb nu zelfs een nog beter recept gevonden in mijn nieuw kookboek Vegan Planet. Met minder gist en meer bloem. In de culinaire droomwinkel Sahadi's in Brooklyn haal ik af en toe een voorraadje noten of gedroogd fruit, die ik vervolgens in dat deeg prop. Ik heb er ook al eens een geraspte courgette in verwerkt, maar die bleek na het bakken gewoon onvindbaar! Er zaten zelfs geen groene spikkeltjes in de boterhammen! 

Vorig weekend heb ik me eens aan pizzadeeg gewaagd, volgens een recept uit datzelfde kookboek. Het was de eerste warme dag en onze verwarming stond niet aan, dus ik zag alweer een mislukte rijzing voor me opdoemen. Maar de oplossing was simpel, ambachtelijk en goedkoop. Benodigdheden: een zetel, een vriendje, een fleece-dekentje en een laptop. Leg de twee deegbolletjes in een braadslee, overspan met huishoudfolie. Zet uw vriendje in de zetel. Schik achtereenvolgens de braadslee, het fleece-dekentje en de laptop op vriendjes schoot. En rijzen dat dat deed!

Langs ramen en deuren

Amerikaanse huizen zijn over het algemeen gemaakt van houten planken. Ze zien er niet al te stevig uit en je vraagt je af wat er zal gebeuren als er eens een serieus windhooske passeert. Enkele beglazing en de afwezigheid van isolatie is hier ook standaard. Alles lijkt gebouwd alsof er hier een tropisch klimaat heerst. Als je 's winters op restaurant gaat, zorg dat je ergens in het midden van de ruimte komt te zitten. Zeker NIET bij het raam of bij een buitenmuur als je wil vermijden dat je verkleumd bent tot op het bot. Tot daar het uitlachen. Want eigenlijk zorgt die toestand ervoor dat er op enorme schaal keihard verspild wordt. Mensen stoken tegen de sterren op om die wekenlang aanhoudende vriestemperaturen buiten te houden. Moest je in de winter eens in onze buurt rondlopen met zo'n warmtecamera, het zou vreselijk zijn om te zien dat al die kostbare energie langs ramen en deuren buitenvliegt. De collega's van Diederik delen samen een huisje op Long Island. Het is een alleenstaand huis en ook voor geen meter geïsoleerd. Begin oktober lieten ze hun olietank volledig opvullen. Ze betaalden daarvoor een slordige 1800 dollar. Midden januari was die tank gewoon LEEG. En dat terwijl dat huis nooit overdreven warm is en er altijd wel een tochtje door waait...

Ik mag niet denken aan al die families die nu aan het krabben zijn om zelfs maar voeding te kunnen betalen voor hun gezin (1.3 miljoen mensen zijn daarvoor in New York City afhankelijk van de voedselbank). Als die dan ook nog eens in zo'n barak wonen en de stookkosten moeten ophoesten. Miserie!

Wij wonen in een appartement in een bakstenen huis uit de jaren dertig. De isolatie is ook niet denderend, maar die stenen muren en het feit dat het gebouw tegen een ander staat, helpt wel al wat. Maar toch. Onze centrale verwarming (zo van die typische oude radiatoren die me doen denken aan de lagere school) wordt voor het hele huis geregeld vanuit de kelder. Daar staat een sensor die de boel doet aan- en uitslaan als de buitentemperatuur schommelt. Toen ik in het begin vroeg waar we de temperatuur konden regelen, zei de huisbaas dat dat niet mogelijk was, maar dat we geen schrik moesten hebben. In de winter is dit het warmste gebouw van heel de stad, believe me! En als het te warm wordt, zet je gewoon de ramen even open [big smile].

[de foto bij dit stukje is getrokken in onze wijk en komt van deze site.]